ผมคนนี้

 

น้ำฝนจ๋า

 น้ำฝน 

คนเราต่างคนต่างมีฝัน

 คนเราต่างคนต่างมีฝัน.....

นายทองดี

 

ชีวิตหนึ่งชีวิต

 เมื่อเจ้ามามีอะไรมาด้วยเจ้า

เจ้าจะเอาแต่สุขสนุกไฉน

เมื่อเจ้ามามือเปล่าเจ้าจะเอาอะไรไป

เจ้าก็ไปมือเปล่าเหมือนเจ้ามา ฯ

.....จริงแท้ แน่นอน...

นานแล้วนะ มาดูบ้าง

 นานแล้วนะ มาดูบ้าง

นานแล้วนะฬฬฬที่ไม่ได้โพสต์

หน้าเฟสตัวเอง...ณ ตอนนี้ ในมุมมองของโทรศัพท์

ณ ตอนที่ โควิด 19  กำลังระบาด

ปล่อย

ปล่อย  ศิลปิน อ้น ธวัชชัย  ชูเหมือน

ข้อคิดที่แท้จริงตามบทความพุทธพจน์

21-06-2561
วันนี้ซินะ..อายุครบ 62 แล้ว
ไม่มีอะไรแตกต่าง..อายุมากขึ้นโรคภัยไข้เจ็บก็รุมเร้ามากขึ้น
 ความอ่อนแอทางด้านร่างกาย จิตใจ ก็มีมากขึ้นความเหนื่อยล้าของร่างกายมีมากขึ้น

ได้ข้อคิดที่แท้จริงตามบทความพุทธพจน์ อย่างหนึ่ง คือ

                             เกิดคนเดียว ตายคนเดียว

 (แต่ที่เติมคือ ต้องอยู่คนเดียวให้ได้)

     สัจธรรมของชีวิต ที่ทุกคนต้องยอมรับเวลาเกิด ก็เกิดมาลำพังคนเดียว ต่างคนต่างเกิด เมื่อเวลาตาย ก็ตายไปคนเดียว ให้รักกันผูกพันกัน อย่างลึกซึ้งขนาดไหน ก็ไม่มีใครตายตามไปด้วย เหมือนกรรม ก็เป็นของคนเดียวเช่นกัน จะแบ่งปันให้ใครไม่ได้ กรรมใครกรรมมัน คิดดี ทำดีก็ได้กับตัวเอง

     ในส่วนของ พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง ไม่มีใครจำใครได้ว่า เกิดเป็นญาติกันมาก่อน จึงถือว่าเกิดมาคนเดียว และตายก็ไปคนเดียวจริงๆ

      ดังพุทธภาษิตที่ว่า "เอโกว มัจโจ อัจเจติ เอโกว ชายะ เต กุเล สังโยคปะระมาเตวะ สัมโภคา สัพพะปาณินัง แปลว่า จะตายก็ไปคนเดียว จะเกิดก็มาคนเดียว ความสัมพันธ์ของสัตว์ทั้งหลาย ก็เพียงแค่ได้มาพบปะ เกี่ยวข้องกันเท่านั้นเอง"

      ดังนั้น จงรักตัวเอง ดูแลตัวเอง อย่าไปยึดมั่นถือมั่น ว่าคนนี้แม่ฉัน พ่อฉัน สามีภรรยาฉัน แฟนฉัน เพื่อนฉัน จนเกิดความรัก ความหวงแหน เมื่อต้องพลัดพรากจากกัน จึงทำให้เสียใจ อาลัยอาวรณ์ เกิดความทุกข์ตามมา ถ้าจะรักต้องรักให้เป็น นี่คือลำดับของความทุกข์ ที่ทุกคนมี

      แม้แต่สิ่งของ หรือสมบัติต่างๆ ไม่ได้ติดตัวเรา มาตั้งแต่เกิด ได้มาหลังจากเกิดแล้วทั้งสิ้น ยิ่งอายุมากขึ้นก็มีมากขึ้น ความยึดมั่นถือมั่นก็มากขึ้น ความทุกข์ก็มากขึ้น ตามไปด้วย

     เพราะฉะนั้น สิ่งที่ได้หลังจากเราเกิดแล้ว สิ่งเหล่านั้น ไม่ว่าจะพอใจ หรือไม่พอใจก็คือ "ความทุกข์" นั้นเอง

http://www.kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=8114

นานแล้วหนาไม่ได้เข้ามา

นานแล้วหนาไม่ได้เข้ามา
            ตอนนี้เกษียณอายุราชการมาได้เกือบปีแล้วนะ...
อย่าถามถึงความรู้สึกนะ
           1..................................
           2...................................
           3..................................
                      ฯลฯ

รู้สึกมีแรงผลักดัน

เมื่อเรายืนอยู่บนอัฒจันทร์ ที่สนามกีฬากลางนครสวรรค์
เราจะเห็น ข้อความนี้ ติดอยู่บนยอดเขา
....ปัจจุบันยังอยู่หรือเปล่านะ....

....................................................

ชอบเพลงนี้...เพราะ

ช้ำกว่าเดิม - เล้ง ศรันยกันย์

หน้า ด้าน มางาน  แต่งงาน เธอ       อยาก จะเจอ  ผู้ชายสอง ใจ

เจอะวันนี้ เธอจะตี หน้าไหน    โรคเมิน จะขึ้นเท่าไหร่  โรคใบ้ จะกินกี่หน.

.ตั้ง ใจ มาพาล   ให้งานพัง    ให้ มันดัง ไปแสน ตำบล
ว่างานนี้ มีสตรี หน้าทน   มายืน ประท้วงคน   รักเก่า ถึง ในงาน.

ดัน มาตอน ที่เจ้าบ่าว  จูบเจ้าสาว สุดแสนหวาน  ....
เจอหน้าเรา เขาควรเศร้า  แต่ทั้งสอง เขาหน้าบาน
แทนที่เขา จะทรมาน กลายเป็นเรา เศร้าซมซาน  พาล หมองมัว.

ช้ำ ใจ ในงาน ไม่เท่าไหร่ แบก ช้ำไป   เกินร้อย เท่าตัว
กะมาพาล ให้ทั้งงาน ปวดหัว กลับกลาย เป็นตัว โดนกระหน่ำ ช้ำ กว่าเดิม

...............................................................

.......เธอคนนี้...ร้องได้เพราะมาก .........

รู้สึกชอบเธอคนนี้

วันนี้รู้สึก..นึกถึงความหลัง

จำได้กระทั้งลายมือ คุณครูวชิระ  คล้ายกรุต  เป็นผู้เขียน

"  จำได้ไม่เคยลืมเลย "

แผ่นดินแห่งความทรงจำบ้านฆะมัง

วันพ่อแห่งชาติ ๒๕๕๗ ที่ วัดฆะมัง อ.ชุมแสง จ. นครสวรรค์

คณะครูและนักเรียนเข้าร่วมกิจกรรมพัฒนาถนนเข้าหมู่บ้าน

3 ธันวาคม  เวลา 09.00-11.30 น. คณะครูและนักเรียนเข้าร่วมกิจกรรมพัฒนาถนนเข้าหมู่บ้าน หมู่ที่ 5 ตำบลฆะมัง อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับชาวบ้านหมู่ที่ 5  มีจำนวนนักเรียน 27 คน ครู 7 คน

เดี๋ยว...ซิ

ณ วันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๗

ณ  วันที่ ๑๕  ตุลาคม ๒๕๕๗  ดีใจ ได้ปลื้ม กระทบไหล่ดารานักร้อง แพรวา พัชรี กับสาวน่ารัก ณริศรา ต่วนชะเอม

 

งานเทศกาลออกพรรษา วัดฆะมัง ห่อข้าวต้ม เทศมหาชาติ ตักบาตรเทโว ๒๕๕๗