นานแล้วหนาไม่ได้เข้ามา

นานแล้วหนาไม่ได้เข้ามา
            ตอนนี้เกษียณอายุราชการมาได้เกือบปีแล้วนะ...
อย่าถามถึงความรู้สึกนะ
           1..................................
           2...................................
           3..................................
                      ฯลฯ

รู้สึกมีแรงผลักดัน

เมื่อเรายืนอยู่บนอัฒจันทร์ ที่สนามกีฬากลางนครสวรรค์
เราจะเห็น ข้อความนี้ ติดอยู่บนยอดเขา
....ปัจจุบันยังอยู่หรือเปล่านะ....

....................................................

ชอบเพลงนี้...เพราะ

ช้ำกว่าเดิม - เล้ง ศรันยกันย์

หน้า ด้าน มางาน  แต่งงาน เธอ       อยาก จะเจอ  ผู้ชายสอง ใจ

เจอะวันนี้ เธอจะตี หน้าไหน    โรคเมิน จะขึ้นเท่าไหร่  โรคใบ้ จะกินกี่หน.

.ตั้ง ใจ มาพาล   ให้งานพัง    ให้ มันดัง ไปแสน ตำบล
ว่างานนี้ มีสตรี หน้าทน   มายืน ประท้วงคน   รักเก่า ถึง ในงาน.

ดัน มาตอน ที่เจ้าบ่าว  จูบเจ้าสาว สุดแสนหวาน  ....
เจอหน้าเรา เขาควรเศร้า  แต่ทั้งสอง เขาหน้าบาน
แทนที่เขา จะทรมาน กลายเป็นเรา เศร้าซมซาน  พาล หมองมัว.

ช้ำ ใจ ในงาน ไม่เท่าไหร่ แบก ช้ำไป   เกินร้อย เท่าตัว
กะมาพาล ให้ทั้งงาน ปวดหัว กลับกลาย เป็นตัว โดนกระหน่ำ ช้ำ กว่าเดิม

...............................................................

.......เธอคนนี้...ร้องได้เพราะมาก .........

รู้สึกชอบเธอคนนี้